Reactive Heart Rate Variability and Cardiac Entropy in Children with Internalizing Disorder and Healthy Controls. Fiskum C1,2, Andersen TG3, Flaten MA3, Aslaksen PM4, Bornas X5, Jacobsen K3. Appl Psychophysiol Biofeedback. 2019 Jul 12.

Atipik vagal reaktivite, içselleştirme psikopatolojisi ve daha az uyumsal duygu düzenlemesi ile ilişkilendirilmiştir; ancak reaktif kardiyak entropi büyük ölçüde araştırılmamıştır. Bu nedenle bu çalışmada, reaktif vagal aracılı kalp hızı değişkenliği (vmHRV) ve kardiyak entropi, duygu düzenlemesi ile ilişkisi açısından incelenmiştir. İçselleştirme güçlükleri olan 32 çocuğun (9-13 yaş) ve 25 sağlıklı kontrolün elektrokardiyogramları, bir başlangıç ölçümü sırasında ve hüzünlü bir film izlenirken kaydedilmiştir. Reaktivite ölçümleri, ardışık farkların karelerinin ortalamasının karekökü (RMSSD) ve örneklem entropisinden (SampEn) hesaplanmıştır. Duygu düzenlemesi, duygu düzenleme kontrol listesi (ERC) ile değerlendirilmiştir. Reaktif SampEn ve RMSSD’nin belirleyicileri marjinal ve genelleştirilmiş doğrusal modellerle analiz edilmiştir. Çalışmada ayrıca psikopatoloji kontrol edilerek kardiyak reaktivite ile duygu düzenlemesi arasındaki ilişki modellenmiştir. İki grup, vmHRV reaktivitesi açısından anlamlı farklılık göstermiş; kontrol grubunda vagal çekilmenin görünüşte daha yüksek olduğu saptanmıştır. SampEn film sırasında anlamlı ölçüde artmış, ancak psikopatolojisi daha yüksek olan bireylerde daha az artmıştır. Daha yüksek reaktif entropi, ERC ile ölçülen daha iyi duygu düzenlemesinin anlamlı bir yordayıcısı olmuştur. İçselleştirme sorunu olan bireyler ile kontroller anlamlı ölçüde farklı vmHRV reaktivitesi göstermiştir. Daha yüksek reaktif kardiyak entropi, daha düşük içselleştirme psikopatolojisi ve daha iyi duygu düzenlemesi ile ilişkili bulunmuştur ve uyumsal duygu düzenlemesi için önemli olan nörovisseral sistemin organizasyonel özelliklerini yansıtıyor olabilir.

ARKA PLAN: Doğum sonrası dönem, pelvik taban için hassas bir dönemdir. Kanıtlanmış etkinliği nedeniyle, doğum sonrası dönemde pelvik taban kas egzersizlerinin, yani pelvik taban kas eğitiminin (PFMT), erken uygulanması önerilmektedir. Mobil sağlık (mHealth) cihazlarının popülerliği, bunların yararlı görüldüğünü ortaya koymaktadır. Pelvik taban sağlığını ve kondisyonunu desteklediğini iddia eden çeşitli mHealth teknolojilerinin etkinliği ise henüz sistematik araştırmalarla kanıtlanmamıştır.

AMAÇ: Bu çalışmanın amacı, doğum sonrası kadınlarda pelvik taban kas eğitimini kolaylaştırmaya yönelik bir mHealth cihazının kabul edilebilirliğini, uygulanabilirliğini ve sonuçlar üzerindeki olası etkisini belirlemekti.

YÖNTEMLER: Bir mHealth cihazının sonuçlarını değerlendirmek ve kabul edilebilirlik ile uygulanabilirlik yönlerini belirlemek amacıyla 16 haftalık karma yöntemli bir pilot çalışma yürütülmüştür. Tüm katılımcıların pelvik taban kasları standart bir muayene ile değerlendirilmiş ve PFMT’nin doğru uygulanmasına ilişkin bilgi verilmiştir. iBall müdahalesine randomize edilenlere cihazın kullanımına ilişkin talimatlar verilmiştir. iBall ve PFMT kullanımı için belirli bir program öngörülmemiş, ancak tüm katılımcılara müdahale süresince haftada 3-4 kez, 10 egzersizden oluşan 3 setten oluşan standart PFMT önerisi bildirilmiştir. Nicel veriler, PERFECT değerlendirme şemasına göre pelvik taban kas parametrelerinin (güç, dayanıklılık ve koordinasyon) ölçümünü, Incontinence Impact Questionnaire puanlarını ve Urogenital Distress Inventory (UDI-6) puanlarını içermiştir. Kabul edilebilirlik ve uygulanabilirlik yönleri birebir görüşmelerle toplanmıştır. Görüşme dökümleri Thorne’un yorumlayıcı betimleme yaklaşımı kullanılarak analiz edilmiştir.

BULGULAR: Ortalama yaşı 32,2 olan toplam 23 kadın, müdahale grubuna (n=13) veya kontrol grubuna (n=10) randomize edilmiştir. Her iki grup da tüm ölçümlerde iyileşme göstermiştir. İstatistiksel olarak anlamlı tek değişiklik, her iki grupta da 16. haftada başlangıca göre UDI-6 puanında görülmüştür. Hiçbir sonuçta müdahale grubu ile kontrol grubu arasında istatistiksel olarak anlamlı fark bulunmamıştır. iBall kullanan katılımcıların çoğu (n=10, %77) mHealth çözümü kavramını değerli bulduğunu belirtmiştir. Teknik güçlükler (n=10, %77), zahmetli başlatma süreci (n=8, %61) ve cihazın verdiği rahatsızlık (n=8, %61), müdahalenin kabul edilebilirliğini engelleyen nedenler olmuştur. Katılımcıların çoğu (n=17, %74) ilk değerlendirme ve eğitimin mHealth çözümünden daha yararlı olduğunu belirtmiş; bu görüş tüm kontrol grubu katılımcıları tarafından da paylaşılmıştır.

SONUÇ: Pilot çalışmamız, erken doğum sonrası dönemde mHealth çözümüyle desteklenen PFMT’nin potansiyelini ortaya koymuştur. Donanım ve yazılımdaki kullanılabilirlik sorunları, katılımcılar açısından uygulanabilirliği ve kabulü engellemiştir. Bulgularımız, kabul edilebilirlik ve uygulanabilirlik sorunlarının aşılabilmesi hâlinde değerli olabilecek mHealth çözümlerinin yeniden tasarlanmasına yol gösterebilir.

When Less Is More – Discrete Tactile Feedback Dominates Continuous Audio Biofeedback in the Integrated Percept While Controlling a Myoelectric Prosthetic Hand. Engels LF1, Shehata AW2, Scheme EJ3, Sensinger JW3, Cipriani C1. Front Neurosci. 2019 Jun 6;13:578.

Son teknoloji miyoelektrik el protezleri, kullanıcılarına bir miktar ileri besleme motor işlevini geri kazandırabilmekte, ancak henüz duyusal geri bildirimi geri kazandıramamaktadır. Psikofiziksel testlerle, çok modlu duyusal geri bildirimin, kullanıcıların merkezi sinir sistemlerinde kontrol görevine ilişkin temsilin, yani iç modelin oluşumunda kolaylıkla kullanıldığı gösterilmiştir. Dolayısıyla protez kullanıcılarına geri bildirim sağlamanın etkisini tam olarak tanımlamak için yalnızca işlevsel sonuçlar değil, iç model de değerlendirilmelidir. Bu çalışmada, iki farklı geri bildirim türünün ve bunların birleşiminin iç model ve uzuv farklılığı olmayan deneyimsiz katılımcıların işlevsel performansı üzerindeki karmaşık etkileşimlerini karşılaştırıyoruz. Görsel geri bildirime tamamlayıcı işitsel biofeedback eklenmesinin, yalnızca görsel geri bildirime kıyasla miyoelektrik bir eli kontrol etmek için anlamlı ölçüde daha güçlü bir iç modelin gelişmesini sağladığını, ancak görmeye ayrık vibrotaktil geri bildirim eklenmesinin bunu sağlamadığını gösteriyoruz. Bununla birlikte, her iki geri bildirim türü de işlevsel kavrama yeteneklerini benzer ölçüde geliştirmiştir. Beklentilerimizin aksine, iki geri bildirim türü birleştirildiğinde ayrık vibrotaktil geri bildirim sürekli işitsel geri bildirime baskın gelmektedir. Bu bulgu, duyusal bilgi eklemenin kısa vadede iç modelin oluşumunu her zaman güçlendirmeyebileceğini, hatta onu zayıflatabileceğini göstermektedir. Bu sonuçlar, burada kullanılan ölçütlerin iç modeli eksiksiz tanımladığından emin olamasak da, her türlü geri bildirimin etkilerini anlamak için iç modelin değerlendirilmesinin çok önemli olduğu yönündeki görüşümüzü desteklemektedir. Ayrıca burada test edilen tüm geri bildirim türlerinin, miyoelektrik olarak kontrol edilen robotik el kullanan katılımcılara anlamlı işlevsel yararlar sağladığı kanıtlanmıştır. Bu nedenle bu makale, üst ekstremite protezlerinde duyusal geri bildirimin değerlendirilmesine önemli bir kavramsal ve yöntemsel ekleme olarak iç modeli ve protezin işlevsel kontrolünü anlamlı ve kayda değer ölçüde geliştirmeyi vaat eden yeni geri bildirim türlerini önermektedir.